ساختی     با    سر گرانی    ،    سنگ  وار

هر   چه    رنگین تر  شدی   ،   نیرنگ وار

راست  از   چپ   ،    راه  رفتی  کوچه  را

 خود  نما   ،   و   خود  ستا  ،  آژنگ  وار

کس     نمی بیند     نشان    چیستی؟

چپ به راست از هم گشودی ، منگ وار

بس  که   خم  پیش  تماشا  مانده ای

رنج  دردی    ،   داغ زخمی   ،   رنگ  وار

سر  نخواهی  شد  ،  که دم هستی مدام

هر  چه  می بندی  به  خود  ،  آونگ  وار

بس     که    زیر    چتر  منت   رفته ای

آدمک  های   زبون    را    ،    تنگ  وار

می گدازندت  ،  نمی دانی که  چیست !

رنگ   تقدیرت    ،     در   آخر   زنگ  وار

تا    کجا   گم   می شوی   از  اصل  خود

دور  خواهی   شد   ز خود   ،  فرسنگ  وار

تو     بمان     در   سایه  ی   تردید  ها